Στον τόπο μου – Μέρος Α΄

Στον τόπο μου – Μέρος Α΄
A Blogger's Diary

Μετά από αρκετό καιρό γύρισα στον τόπο μου. Την Κρήτη.
Κάθε φορά που πατάω το πόδι μου στο νησί μου, συγκινούμαι. Όσο μεγαλώνω εκτιμώ το πόσο τυχερός είμαι να έχω μεγαλώσει σε ένα μαγικό μέρος σαν και αυτό. Βγήκα από το αεροπλάνο και πάτησα στο έδαφος. Ένιωσα τα γύρω μου: δροσερό αεράκι, μπλε ουρανός και ένα ζεστό, γλυκό κιτρινοπορτοκαλί στρώμα φωτός που κάλυπτε τα πάντα. Σκέφτηκα, γιατί φεύγω ποτέ από δω άραγε;


Κάθισα στο κάθισμα του συνοδηγού βυθισμένος σε σκέψεις. Ο πατέρας μου με ρωτούσε πώς πέρασα και εγώ σκεφτόμουν την Κρήτη. Υποσυνείδητα, ζούσα το παρόν και άφηνα το παρελθόν για τα βράδια στις παραλίες, εκεί που λες τις ιστορίες με καλή παρέα. Βυθισμένος λοιπόν στις σκέψεις μου για την Κρήτη, κατέληξα πια χωρίς φόβο. Έχοντας γυρίσει αρκετά μέρη του κόσμου, το νησί μου είναι στα 3 κορυφαία μέρη του κόσμου. Γιατί; Είναι το σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ένα σταυροδρόμι γεμάτο ιστορία και πολυπολιτισμικότητα, βάσανα και πανηγύρια. Έχει από τις πιο όμορφες παραλίες του κόσμου και σίγουρα το καλύτερο φαγητό. Δεν είμαι τοπικιστής, μπορεί να φαίνεται έτσι. Όποιος νοήμων άνθρωπος που εκτιμά την ζωή, ζήσει στην Κρήτη δεν θέλει να ξαναφύγει. Πάλι μιλάω πολύ…Aς είναι.

image
image

Έτσι λοιπόν αποφάσισα, φέτος το καλοκαίρι να ζήσω το νησί μου, να το εξερευνήσω να το χαρώ και να το δείξω και σε αυτούς που πρέπει να το δουν. Το αυτοκίνητο συνέχιζε και εγώ πείνασα. Φαγητό, Madame Ginger, πρέπει να φάει στην Κρήτη να γουστάρει, να την πάρω τηλέφωνο να της πω να έρθει. Αλληλουχία σκέψεων. Ξέχασα το φαΐ ήδη και στόχος μου ήταν να φέρω την Μαριλού στην Κρήτη να φάει. Χάνεται το μυαλό μου στους ενθουσιασμούς της κάθε σκέψης. Η Madame συμφώνησε και κατέβηκε να γνωρίσει τον τόπο μου. (είδατε πόσο γρήγορα προσπέρασα τα διαδικαστικά;)

image

Η πρώτη μου σκέψη και η πρώτη εμπειρία που ήθελα να βιώσει ήταν ελεύθερο κάμπιγκ στην νότια Κρήτη. Εκεί που εσύ και οι σκέψεις σου μπορείτε ελευθέρα να κάνετε μπάνιο στα καταγάλανα νερά και τα βράδια να ξαπλώνετε κάτω από την θέα του γαλαξία μας. Μου είπε, πάμε όπου θέλεις άλλα εγώ δεν μπορώ να μην μαγειρεύω. Κορίτσι μου…της είπα, πάρε τα σύνεργα σου και ξέρω εγώ τι θα τα κάνω τα φαγιά σου. Το πάθος της για την μαγειρική, με βόλεψε φοβέρα.

Την δεύτερη μέρα που ήταν στο νησί, φύγαμε για νότια Κρήτη. Καλή παρέα μαζεύτηκε, καλό φαι θα είχαμε σίγουρα και τα υπόλοιπα τα έχει κανονίσει το νησί. Μετά από δύο ώρες οδήγηση φτάσαμε στον Τράφουλα. Αν νομίζετε ότι είναι εύκολο να πάτε στις παραλίες της νότιας Κρήτης είστε γελασμένοι. Είναι για αυτούς που ξέρουν που πάνε. Για αυτό να βρείτε ένα ντόπιο να τον αγαπήσετε και αυτός θα σας πάει στα καλύτερα.

Είχα πάρει την μουσική μου, την φωτογραφική μου μηχανή, το μαγιό μου και δυο μπουκάλια νερό. Πήρε, γκαζιέρες, ψάθες, κάπελα, μαγιό, φορτιστές αυτοκίνητου, εξωτερικούς φορτιστές, δυο καλώδια για φόρτιση, ρούχα, παπούτσια, αρώματα, ψωμιέρα, σκηνές, τρία sleeping bags, σταυρόλεξα, τσιμπιδάκια, ένα κομοδίνο , τέσσερα μαξιλάρια, 7 νάνους και μια κουζίνα. Οκ, υπερέβαλα λίγο άλλα δεν ήρθε και lite.

Για να κατέβουμε στον Τράφουλα (η παραλία) έπρεπε να περάσουμε ένα φαράγγι (του Τράφουλα προφανώς). Είναι μικρό και διασκεδαστικό φαράγγι. Έχει κατάβαση, σκαρφάλωμα και ωραία μορφολογία. Τα είδαμε λίγο κωλυόμενα κουβαλώντας όλα αυτά τα πράγματα αλλά τελικά μετά από τόση κούραση φτάσαμε σε μια παραλία με γαλάζια νερά αγκαλιασμένοι από τεράστιους και επιβλητικούς βράχους. Άγριο τοπίο, ασυμβίβαστο. Ο ήλιος έκαιγε και δεν είχε ούτε ένα δέντρο οπότε πήραμε μια ανάσα και πήγαμε και χωθήκαμε μέσα σε μικρές σπηλιές που είχε ασκιανό (ίσκιος στα Κρητικά).

image

Το απόγευμα πέρασε χαλαρά και ο ήλιο άρχισε σιγά σιγά να πέφτει. Ο αέρας σου έφερνε στην μύτη την μυρωδιά του αλατιού και ο ουρανός σαν να’χε ντραπεί είχε άλλαζε χρώματα και από μπλε που ήταν έγινε πορτοκάλι και έπειτα κόκκινος. Είπα στην Madame, όταν πέσει η νύχτα και ξαπλώσεις στην άμμο θα δεις όλα τα αστέρια που υπάρχουν και φως δεν θα χρειάζεσαι γιατί είναι τα πιο φωτεινά που ’χεις δει ποτέ σου. Δεν μου έδωσε πολύ σημασία και ξεκίνησε να μας μαγειρεύει την διάσημη μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα που ξέρει να φτιάχνει τόσο καλά.

image
image

Όμως αυτή την φορά το νερό που έβρασε ήταν έτοιμο και αλατισμένο από το λιβυκό πέλαγος. Το γεγονός ότι το θαλασσινό νερό κάνει πιο πολύ ώρα να βράσει μου φάνηκε μύθος. Σε λίγη ώρα ήταν έτοιμο για τα μακαρούνια (Κρητική διάλεκτος).

Η νύχτα έπεφτε και το φαγητό ήταν έτοιμο. Η γεύση ήταν αλλιώτικη με το θαλασσινό νερό. Ξένη μα και οικία σαν αυτούς τους ανθρώπους που συναντάς καμιά φορά και θαρρείς ότι τους ξέρεις χρόνια μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά που θα μιλήσετε.

image
image

Μετά το φαγητό ξαπλώσαμε και περιμέναμε τον ουρανό ανάψει τα φώτα του τα μακρινά. Το φεγγάρι ήταν στην γέμωση και εγώ σκεφτόμουν άλλη μια φορά ποσό τυχερός είμαι. Έκτος από όλα τα άλλα που σας είπα στην αρχή , αυτή την φορά είχε και την προσωπική μου σεφ να με ταΐζει ενώ είμαι στην ομορφότερη κατάσταση που μπορεί κάποιος να είναι σε μια παραλία.

image

(To be continued…)

Be Well & Be Free,
Στέλιος

Θέλουμε την γνώμη σας!